Jak Masters of the Universe: Rewolucja hołduje filmowi z 1987 roku

Siłownia ucichła, gdy starszy mężczyzna odłożył sztangę i uśmiechnął się do młodszego He-Mana. Poczułem ten sam dreszcz, obserwując, jak Travis Knight opisuje, jak wplótł film z 1987 roku w swoją nową wersję Masters of the Universe. Można wyczuć, kiedy reżyser zapożycza więcej niż tylko estetykę – zapożycza historię.

Na CinemaCon reporterzy napierali, gdy Knight mówił o honorowaniu starych wersji historii – a potem podał konkretne szczegóły.

Zajmuję się filmami wystarczająco długo, by odróżnić hołd od nostalgii dla samej nostalgii. Knight powiedział, że wybrał to, co „najlepiej sprawdziło się” w jego filmie, ale przyznał również, że chciał uhonorować wiele epok Masters of the Universe, zwłaszcza aktorskie dzieło z 1987 roku.

Rezultat: małe, celowe mrugnięcia okiem, które sygnalizują szacunek, nie zamieniając filmu w muzealny eksponat. Cameo i wskazówki dotyczące kostiumów działają jak okruszki dla fanów; nagradzają rozpoznanie, nie wprowadzając w błąd nowych widzów.

Czy Dolph Lundgren pojawia się w nowym Masters of the Universe?

Tak. Lundgren pojawia się na ekranie jako starszy, niespodziewanie mądry kulturysta, który dzieli chwilę z Nicholasem Galitzine’em grającym Adama. Materiały prasowe opisują go jako „zaskakująco wnikliwego kulturystę”, a Lundgren pomógł przekształcić cameo w moment nauki: „Mięśnie nie tworzą mężczyzny, chłopcze”. To zdanie przekształca cameo z próby przyciągnięcia gwiazdy w mały moralny punkt odniesienia.

W zatłoczonym pomieszczeniu montażowym szkice kostiumów z wielu dekad leżały obok siebie – a strój Teeły opowiadał historię.

Jedna obserwacja ze świata rzeczywistego: ostateczny kostium Teeły jest hybrydą, celowo zbudowaną z dwóch punktów odniesienia. Knight opisał go jako część klasycznego jednoczęściowego stroju z kreskówki i część westernowego wyglądu, który nosiła Chelsea Field w 1987 roku.

Ta kombinacja ma znaczenie. Kostiumografia działa tu jak kompas; wskazuje widzom na pochodzenie, nie wymagając wcześniejszej wiedzy. Fani, którzy uwielbiają kreskówkę, dostrzegą sylwetkę. Widzowie nowy dla Eternii widzą po prostu spójny projekt postaci, który czytelnie prezentuje się na ekranie.

Jak nowy film nawiązuje do filmu z 1987 roku?

Nawiązania występują w trzech głównych formach: cameo, wskazówki kostiumograficzne i echa tonalne. Postacie wprowadzone w filmie z 1987 roku – takie jak Karg i Pigface – pojawiają się jako pomniejsi złoczyńcy. Kostium Teeły czerpie z obu epok. A film bada przeszłe występy, aby ukształtować swoją złoczyńczość, jednocześnie wyrabiając własną tożsamość.

Rozmowa w sali prasowej jasno pokazała jedno – występy niosą pamięć przez pokolenia.

Skeletor Franka Langelli jest nadal cytowany jako punkt kulminacyjny filmu z 1987 roku, a Knight nawiązał do Langelli, Alana Oppenheimera i oryginalnego dubbingu podczas projektowania wersji Jareda Leto. Nie kopiował; kuratorował źródła energii.

Dziedzictwo aktorskie może być zaraźliwe. Knight zaczerpnął teatralność – sceniczne żucie Langelli – i połączył ją z pochodzeniem głosu z kreskówki, tworząc nowego Skeletora, który wydaje się znajomy, nie powtarzając starych wątków. Fani rozpoznają DNA; nowi widzowie poczują teatralną obecność bez wcześniejszego kontekstu.

Czy Skeletor Franka Langelli jest nawiązaniem w nowym filmie?

Tak, pośrednio. Knight przypisuje występowi Langelli inspirację dla energii i ekstrawagancji, które kształtują nowego Skeletora. Zespół badał Langellę i Oppenheimera, aby zlokalizować korzenie postaci, a następnie dodał własne instynkty Jareda Leto.

Poza salą kinową rozmowy między fanami ujawniły, co film ma na celu – połączyć pokolenia, nie spłycając ich.

Cel Travisa Knighta czyta się jak prostą zasadę edytorską: honoruj poprzedników, ale nie stawiaj się na ich miejscu. Ta intencja jest widoczna w tym, jak zaaranżował cameo Lundgrena – przepisał moment z Lundgrenem, aby uczynić go moralnym punktem odniesienia, a nie tylko Easter eggiem.

Karg i Pigface to małe odpowiedzi na wielkie pytanie: czy blockbuster może szanować lore linii zabawek i nadal opowiadać współczesną historię? Film mówi tak, z kilkoma dobrze umieszczonymi ukłonami i chęcią przerobienia wątków postaci dla dzisiejszej publiczności.

Nawiązania działają jak filmowy heirloom – przedmiot przekazywany z pokolenia na pokolenie, który zyskuje znaczenie z każdym nowym opowiedzeniem, a nie muzealny eksponat zamknięty za szkłem. Dla studiów takich jak MGM i festiwalowych scen takich jak CinemaCon, takie podejście sprzedaje zarówno bilety, jak i zaufanie: otrzymujesz spektakl z sumieniem.

Masters of the Universe otwiera się 5 czerwca, a niezależnie od tego, czy dorastałeś na Filmation, mini-komiksach, czy filmie Lundgrena, film został stworzony, aby nagradzać rozpoznanie, jednocześnie zapraszając do świeżych debat na temat wierności i reinterpretacji. Które epokę będziesz bronić, gdy fani zaczną debatować, który ukłon miał największe znaczenie?